Cześć i chwała Bohaterom !

W niedzielę 27 września, w Dniu Polskiego Państwa Podziemnego, odbył się w Warszawie z honorami wojskowymi pogrzeb bohaterów walk przeciw komunistycznemu zniewoleniu Polski. Jak podał portal Niezalezna.pl w artykule "Wyklęci, niezłomni, najlepsi synowie polskiej ziemi". Z honorami spoczęli na "Łączce".: "W Panteonie-Mauzoleum na „Łączce” pochowano szczątki 35 spośród 40 odnalezionych i zidentyfikowanych dotąd żołnierzy podziemia niepodległościowego. Oto ich nazwiska: Stanisław Abramowski „Bury”, Władysław Borowiec „Żbik”, por. Henryk Borowy-Borowski „Trzmiel”, Bolesław Budelewski „Pług”, por. Edmund Bukowski „Edmund”, mjr Jan Czeredys, por. Julian Czerwiakowski „Jurek”, Bolesław Częścik „Orlik”, mjr Hieronim Dekutowski „Zapora”, Adam Gajdek „Agata”, por. Stefan Głowacki „Smuga”, Marian Kaczmarek „Paweł”, ppłk Stanisław Kasznica „Maszkowski”, ppłk Aleksander Kita, mjr Bolesław Kontrym „Żmudzin”, por. Józef Kozłowski „Las”, Zygfryd Kuliński „Albin”, Stanisław Kutryb „Ryś”, kpt. Stanisław Łukasik „Ryś”, Józef Łukaszewicz „Kruk”, ppłk Antoni Olechnowicz „Pohorecki”, płk Marian Orlik, Henryk Roman Pawłowski „Henryk Orłowski”, por. Tadeusz Pelak „Junak”, ppor. pil. Edward Pytko, Karol Rakoczy „Bystry”, Eugeniusz Smoliński „Kazimierz Staniszewski”, kpr. pchor. Dionizy Sosnowski „Zbyszek”, por. Zygmunt Szymanowski „Jezierza”, mjr Ludwik Świder „Johann Puk”, kpt. Aleksander Tomaszewski „Al”, por. Edmund Tudruj „Mundek”, por. Wacław Walicki „Tesaro”, por. Arkadiusz Wasilewski „Biały”, Ryszard Widelski „Irydion”." Pięciu z wymienionych to kawalerowie Orderu Virtuti Militari. Warto dodać że pozostałych pięciu zidentyfikowanych bohaterów, w tym legendarny major Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka", zostanie pochowanych w grobach rodzinnych. Na identyfikację zaś oczekują jeszcze szczątki 160 zamordowanych i wrzuconych do bezimiennych grobów, którzy zostali odnalezieni. Niezliczona ilość ofiar nie została jeszcze w ogóle odkryta. A oto informacja "Gazety Warszawskiej" zatytułowana Nie zachowali się jak trzeba: " – Ci, których chowamy dzisiaj z honorami państwowymi jako bohaterów wolnej Polski, mieli być na zawsze zapomniani. Szkalowani przez propagandę, skazywani w majestacie sądowego bezprawia, mordowani strzałem w potylicę lub haniebną śmiercią złoczyńców na stryczku, grzebani pod osłoną nocy. Wyklęci, niezłomni, najlepsi synowie polskiej ziemi. Uroczystość wieńczy pierwszy etap poszukiwań, ale ich nie kończy. Wszyscy odnalezieni powinni być zidentyfikowani i godnie pochowani – napisał w liście do uczestników uroczystości związanych z pochówkiem szczątków Żołnierzy Niezłomnych odnalezionych w Kwaterze „Ł” cmentarza powązkowskiego prezydent Andrzej Duda. List w imieniu przebywającego w USA prezydenta odczytał minister Wojciech Kolarski.

- Tutaj przez blisko siedemdziesiąt lat spoczywały szczątki żołnierzy naszego ostatniego powstania: powstania antykomunistycznego. Zagłada uczestników drugiej konspiracji była fundamentem powojennej władzy. Była warunkiem koniecznym, by narzucony narodowi reżim utrzymał kontrolę nad krajem – napisał Prezydent. I właściwie na tym można zakończyć informacje o wczorajszych uroczystościach.

Jak zwykle przy takich okazjach najpiękniej zachowali się Warszawiacy i wszyscy, którzy z różnych zakątków Polski przybyli na tę okoliczność do stolicy. Zarówno sam „Panteon”, jak tempo z jakim przygotowano uroczystość, budzi wiele zastrzeżeń.

Nie odnaleziono jeszcze wszystkich; nie podjęto nawet próby przeniesienia istniejących grobów, żeby rozpocząć dalsze poszukiwania; nie skorzystano z możliwości ponownego ogłoszenia konkursu, by uczcić Żołnierzy Wyklętych zgodnie z oczekiwaniami rodzin i społeczeństwa. Na koniec wreszcie, trzeba odnotować fakt, że w czasie uroczystej Mszy Świętej, sprawowanej na Pl. Piłsudskiego pod przewodnictwem biskupa polowego WP Józef Guzdka, dla prof. Krzysztofa Szwagrzyka, którego determinacji zawdzięczamy odzyskiwanie grobów naszych Niezłomnych Bohaterów, miejsca w sektorze dla zaproszonych gości zabrakło. Ktoś zapomniał Profesora zaprosić, wszak on „jedynie” kieruje pracami zespołu na Łączce Powązkowskiej, w Dworzysku (pow. Nyski) i w Białymstoku.

Pamiętajmy, że wielu Niezłomnych wciąż czeka na odnalezienie. Wśród nich: Łukasz Ciepliński „Pług”, Generał Fieldorf „NiL”, rotmistrz Witold Pilecki… ."

Wieczór z Gwiazdami

Kilka dni temu odbył się w bibliotece w Brodwinie, mojej dzielnicy Sopotu, wieczór autorski z panem Andrzejem Gwiazdą, który przybył wraz z małżonką. W czasie spotkania opowiedziana została droga życiowa legendy "Solidarności", od pobytu na zesłaniu przez bolszewików, przez trudne lata powojenne i momenty kryzysowe w PRL-u, aż po również niewesołą teraźniejszość tzw. III RP. Odczytywane fragmenty książek przeplatały się z żywymi, barwnymi wspomnieniami bohatera. Pomimo doznanych na wschodzie krzywd Andrzej Gwiazda zachował w pamięci jasny obraz wspaniałej przyrody i życzliwości zwykłych prostych ludzi. Doskonale odróżnia normalnych, dobrych Rosjan czy tubylców wszelkich narodowości z syberyjsko-kazachskiej głubinki od aparatczyków systemu stalinowskiego. Niewątpliwie te wczesne przeżycia i doświadczenia wpłynęły na jego dalszą drogę i wybory życiowe. Można powiedzieć że bolesna młodość wydała owoce mądrości i realizmu. A to z kolei skutkowało jego działalnością w "Solidarności" i słuszną oceną sytuacji Polski po transformacji ustrojowej, którą widzi w ciemnych barwach. A jeśli ktoś mówi prawdę jest dziś eliminowany z głównych mediów, będących we władaniu systemu. Gdy przyszła pora na pytania i odpowiedzi pan Gwiazda pocieszył nas jednak mówiąc że wszystko co zniszczono można jeszcze naprawić, bo w narodzie tkwi wciąż ogromny potencjał twórczy. Jeśli Polacy odbudowali po wojnie kraj mimo ówczesnego systemu, to i teraz potrafią to zrobić. A teraz, dla przedstawienia i rozpropagowania poglądów Andrzeja Gwiazdy zamieszczam ich próbkę, wywiad dla "Rzeczpospolitej" z dnia 03.04.2015:

Andrzej Gwiazda: To nie "Solidarność" obaliła komunizm

Wszyscy walczyliśmy o miliony, tylko później się okazało, że niektórzy z nas walczyli o miliony dolarów - mówi Andrzej Gwiazda, współzałożyciel NSZZ „Solidarność".

"Plus Minus": W kwietniu kończy pan 80 lat, a jest nieustannie w rozjazdach. Jeździ pan po całej Polsce na spotkania w klubach „Gazety Polskiej", do Brukseli. Co pana do tego pcha?
Okoliczności zmuszają. Chętnie zająłbym się czymś innym, np. zrobiłbym półkę na książki, w których oboje z żoną toniemy. Ale oni nie pozwalają.
Oni, czyli kto?
Rządzący. Jak mam się zajmować własnymi sprawami, skoro kraj jest na krawędzi rozkładu, a na forum międzynarodowym traktują nas po macoszemu. Ciepłą wodę w kranie co prawda jeszcze mamy, ale to nie znaczy, że będziemy ją mieli za miesiąc czy za rok. Poza tym nie ciepła woda jest najważniejsza.
Z tym rozkładem kraju to pan przesadza.
To, że nie odbiegamy zbyt drastycznie od światowych standardów, jeszcze nie jest usprawiedliwieniem. Polska mogłaby być jednym z najbogatszych krajów Europy ze względu na bogactwa naturalne, a do niedawna także ogólne wykształcenie naszych obywateli. Niestety, reformy Leszka Balcerowicza zrujnowały naszą gospodarkę bardziej niż II wojna światowa.

To bardzo radykalny sąd.

Radykalne to były działania Balcerowicza. Za czasów transformacji ludzie byli masowo wyrzucani na bruk i nie mieli szansy przekazać swoich umiejętności młodym pokoleniom. To dlatego młodzi mają dziś problemy na rynku pracy. Obniżyliśmy poziom kształcenia ogólnego, zniszczyliśmy kształcenie zawodowe. Po prostu odebraliśmy naszej młodzieży szansę na funkcjonowanie na rynku pracy. Po 1989 roku bezrobotni byli głównie pracownicy po czterdziestce. Tymczasem w ostatnich latach w sposób niezauważalny bezrobotni stali się przede wszystkim młodzi ludzie. Moim zdaniem to jest wpływ poronionych reform edukacyjnych.

Bezrobocie wśród młodzieży nie jest tylko polskim problemem. Z powodu kryzysu skurczył się rynek pracy.

Skurczył się, ale przede wszystkim dla młodych, którzy są nie tylko źle kształceni, ale też żyją w przeświadczeniu, że ignorancja jest cnotą. Od 1989 roku upłynęło już 25 lat, a więc całe pokolenie wyrosło w atmosferze akceptacji dla niewiedzy. Nie wiem, kto będzie uczył następne pokolenia.

Starsze pokolenia często narzekają na upadek obyczajów i zepsucie młodzieży. Mam wrażenie, że pan się wpisuje w ten stereotyp.

Babcia kolegi zawsze powtarzała, że nigdy nie było tak dobrze jak za czasów cesarstwa austro-węgierskiego, bo ona miała wtedy 18 lat. Ale obniżenie poziomu nauczania w polskich szkołach jest faktem. Komuna miała świadomość, że wykształcony niewolnik jest cenniejszy niż niewykształcony, i dlatego presja na edukację była znacznie większa niż obecnie. Teraz tej świadomości najwyraźniej brakuje, skoro szkoły nie są w stanie przerobić całego materiału z historii Polski, bo na II wojnę światową brakuje im już czasu. A rozwój gospodarki jest mocno związany z historią.

O tym pan mówi na spotkaniach klubów „Gazety Polskiej"?

Nie jestem członkiem tych klubów, ale staram się przyjmować wszystkie zaproszenia na spotkania, bo uważam, że rozmawianie z ludźmi jest moim obowiązkiem. A prócz tego każdego dziesiątego dnia miesiąca idziemy z żoną w Sopocie w marszu pamięci ofiar katastrofy smoleńskiej, podczas którego odczytywane są ich nazwiska. Nisko cenię uroczystości smoleńskie, które odbywają się tylko w kościele lub na cmentarzu. Podkreślanie wyłącznie religijnego ich aspektu jest fałszowaniem historii. Ci ludzie zginęli z powodów politycznych.

Uważa pan, że katastrofa była wynikiem zamachu?

Nie ma wątpliwości, że to był zamach. Powie to każdy, kto chociaż minimalnie zagłębił się w temat. Bo jeżeli części prezydenckiego samolotu były rozrzucone w terenie przed miejscem, w którym uderzył on w ziemię, to jest oczywiste, że rozpad kadłuba nastąpił w powietrzu. Ci, co twierdzą, że zamachu nie było, mówią tak z powodów osobistych. Nie bez powodu w pierwszych godzinach po katastrofie pojawiały się informacje wyssane z palca, np. taka, że piloci cztery razy podchodzili do lądowania. To są przecież idiotyzmy, które z jakichś powodów były kolportowane.

Wyklucza pan możliwość, że to był zwykły chaos informacyjny, który towarzyszy takim wielkim tragediom?

Ten chaos był podejrzanie uporządkowany, bo od początku sugerował winę pilotów. A przecież wina kontrolerów lotu jest bezsporna, skoro przekonywali pilotów prezydenckiego samolotu, że są na prawidłowym kursie i ścieżce lądowania, podczas gdy w rzeczywistości samolot znajdował się kilkadziesiąt metrów od pasa. Poza tym już w pierwszych minutach wykluczono hipotezę ewentualnego zamachu, choć zwykle przy katastrofach lotniczych bada się taki wątek. W Smoleńsku słowo „zamach" nie padło. Śledztwo, które od początku pomija pewne hipotezy, jest zaprzeczeniem rzetelności, a poza tym budzi podejrzenie o matactwa. Moim zdaniem jest tylko jedno wyjaśnienie tego działania: Platforma Obywatelska i Rosja znały przyczyny katastrofy, dlatego nie musiały ich badać.

Nie ma dowodów na zamach, a tym bardziej na to, co pan sugeruje – że PO przyłożyła do tego rękę.

Samo niedbalstwo w przygotowaniu wizyty prezydenta jest przyczynieniem się do katastrofy, a odpowiadali za to politycy PO. Ta partia ma sporo na sumieniu w sprawie tragedii smoleńskiej. Dlatego tak ważne są obchody tej katastrofy, bo tylko powszechny nacisk opinii publicznej na wyjaśnienie sprawy może przynieść efekt. Przez pięć lat, które upłynęły od katastrofy, niezależnie od tego, w jakim mieście się znajdowałem dziesiątego dnia dowolnego miesiąca, zawsze brałem udział w marszu pamięci, bo takie się tam odbywały – w Leśnicy, we Wrocławiu, w Lesznie, w Nowym Sączu. Takie lokalne marsze są ważniejsze niż najwspanialsza centralna demonstracja.

Czy kwestia katastrofy smoleńskiej powinna być częścią kampanii wyborczej Andrzeja Dudy, kandydata PiS na prezydenta?

Wyłączenie tej sprawy z kampanii byłoby dyskwalifikujące dla kandydata. Śmierć prezydenta i zmanipulowanie śledztwa w sprawie przyczyn katastrofy są kluczowe dla oceny naszej niepodległości. Żaden kandydat na prezydenta nie powinien przemilczać swojego stosunku do tego wydarzenia. A tym bardziej Andrzej Duda, który kandyduje na miejsce opuszczone przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Przykładowo zachowanie Bronisława Komorowskiego po 10 kwietnia 2010 roku wystarczyło mi do tego, aby już nigdy nie oddać na niego głosu.

Co pana tak uraziło?

Chociażby to, że stwarzał wrażenie, iż jest szczęśliwy z powodu śmierci poprzednika. Nie zrobił ani jednego gestu, żeby oddać hołd Lechowi Kaczyńskiemu. To go dyskwalifikuje moralnie.

Przecież w czasie żałoby w Pałacu Prezydenckim były wystawione trumny pary prezydenckiej i ministrów, dostępne dla obywateli. Odbyły się godne pogrzeby państwowe. To nie wystarcza?

Komorowski nie miał takiej siły, żeby zakazać ludziom uczczenia byłego prezydenta. Tym bardziej że atmosfera na Krakowskim Przedmieściu przypominała tę ze strajku 1980 roku. Próba stłumienia spontanicznej reakcji Polaków skończyłaby się dla rządzących źle, bo ten tłum w żałobie mógłby się zmienić w tłum agresywny. W tej sytuacji PO, choć ma ciągoty totalitarne, nic nie mogła zrobić. Ale po Komorowskim smutku nie widziałem.

Dlaczego mówi pan, że PO to partia o totalitarnych skłonnościach? Nikt pana do więzienia nie zamyka, jeździ pan na spotkania w całej Polsce i mówi to, co chce. W państwie totalitarnym to niemożliwe, o czym pan wie, bo żył pan i działał w PRL.

PO nigdy nie miała takiej siły jak komunizm. Ale jej sposób traktowania demokracji jest rodem z państwa totalitarnego. Skoro mamy większość, to robimy, co chcemy.

Przecież to jest istota demokracji, że większość rządzi.

PO jest wrzodem na demokracji. Wykorzystuje procedury demokratyczne, żeby ograniczyć demokrację tak bardzo, jak się tylko da. Nie rozumiem, jak ludzie mogą popierać partię, której patronował agent Lech Wałęsa, sowiecki szpieg w USA Andrzej Olechowski, Maciej Płażyński i Donald Tusk, który napisał swojego czasu, że polskość to nienormalność. Dodam, że były lider PO wystąpił kiedyś z żądaniem autonomii dla Kaszubów: z prawem do własnego rządu, własnej waluty i własnej armii. A więc jego stwierdzenie o polskości jako nienormalności to nie był jednostkowy przypadek, wynik pomroczności jasnej, tylko ustalony pogląd na Polskę.

A „Solidarność" też nie miała żadnej wartości z tego powodu, że jej przewodniczący Lech Wałęsa w latach 70. podpisał lojalkę SB?

Wręcz przeciwnie, „Solidarność" pokazała swoją wartość i siłę, bo nie pozwoliła się zniszczyć Wałęsie. Proszę pamiętać, że gdy organizowaliśmy Wolne Związki Zawodowe, nikomu do głowy nie przyszło, iż Wałęsa będzie tym kierował. Tak samo jak nie przypuszczaliśmy, że w sierpniu 1980 roku wybuchnie strajk, który będzie miał taką siłę. To wszystko była robota służb. Między bajki należy włożyć legendę, że to „Solidarność" obaliła komunizm. Pieriestrojka była planowana co najmniej dziesięć lat przed „Solidarnością". Oni byli przygotowani na ewentualność powstania niezależnego związku zawodowego.

Śledztwo w sprawie Smoleńska od początku pomijało pewne hipotezy. Jest tylko jedno wyjaśnienie tego działania: PO i Rosja znały przyczyny katastrofy, dlatego nie musiały ich badać

Czy to znaczy, że komunizm obalił się sam?

Można tak powiedzieć. Komunizm, czyli partię, obaliło jej zbrojne ramię, czyli służby specjalne. Nie ma cienia wątpliwości, że strajk sierpniowy został sprowokowany po to, by doprowadzić do określonych zdarzeń.

Skoro wszystko było przygotowane przez służby, to można postawić tezę, że pana działalność w PRL – Wolne Związki Zawodowe, opozycja, więzienie – nie miała sensu, bo i tak wydarzenia potoczyłyby się tym samym torem.

Jest absolutnie odwrotnie. Myśmy w 1980 roku przejęli ich strajk i ich spisek. Dlatego półtora roku później oni musieli wyprowadzić czołgi, żeby poradzić sobie ze społeczeństwem. Ale „Solidarność" miała taką siłę, że to wszystko przetrwała.

Niezależnie od tego, czy strajki sprokurowała SB czy nie, per saldo wszystkim nam wyszło to na dobre. Mamy wolną Polskę, jesteśmy w Unii Europejskiej i NATO.

I ciągle musimy sobie powtarzać, że za komuny było gorzej. Co to za osiągnięcie jak na 25 lat niepodległości? Dlaczego transformacja była szokiem dla społeczeństwa? Nie było ku temu żadnego uzasadnienia. No, chyba że chodziło o to, aby Polska nie konkurowała gospodarczo z innymi państwami, tylko stała się przybudówką Niemiec. Byliśmy Niemcom potrzebni jako rezerwuar taniej siły roboczej i rynek zbytu dla nietrafionych produktów. I na tym poziomie Niemcy chcą ustabilizować stosunki z Polską.

Przecież to Niemcy są odbiorcami naszych towarów, a nie na odwrót.

A ile Niemcy zyskali na tym, że ulokowali w Polsce swoje banki? Na tym, że nie mają konkurencji w polskich stoczniach, w energetyce, że nie produkujemy już turbin, dzięki czemu Niemcy przejęli nasze rynki zbytu? Polski przemysł powoli dźwiga się z ruin po reformach Balcerowicza, bo nawet ugór po dziesięciu latach porośnie zagajnikiem. Ale to nie są już wielkie firmy jak kiedyś. Odbijamy się od dna, tylko nie było powodu, żebyśmy na to dno spadli. Ale skoro w pierwszym roku transformacji, według moich obliczeń, każdego dnia z pracy wylatywało 5 tys. ludzi, nie mając żadnych zabezpieczeń, to nie mogło być inaczej.

Pan też był bez pracy na początku transformacji.

Bo ci, którzy tak jak ja pozostali wierni „Solidarności", byli w pierwszej kolejności zwalniani z pracy i nie mieli wstępu do struktur biznesowych. Mówię o „Solidarności", w której nie walczyło się z kolegą o kromkę chleba, tylko razem z nim o poprawę warunków życia wszystkich Polaków. Bo druga „Solidarność", o której mówił kiedyś Wałęsa, że wejdą do niej zupełnie inni ludzie, kierowała się lapidarnymi hasłami: pierwszy milion trzeba ukraść, a polityka nie ma być uczciwa, tylko skuteczna. To wszystko zostało zrealizowane w praktyce.

Janusz Śniadek, były przewodniczący „Solidarności", dziś poseł PiS, bardzo się kiedyś zirytował, gdy przeprowadzając z nim wywiad, wspomniałam o pierwszej i drugiej „Solidarności". Jego zdaniem „Solidarność" była i jest cały czas ta sama.

Nie powiem, że Śniadek jest idiotą, bo to nieprawda. Takie miał po prostu motto polityczne. Za czasów jego przywództwa „Solidarność" nie była związkiem zawodowym. Bo związkowcy nie jadą w kilkadziesiąt osób do Warszawy po to, żeby palić opony. Tak postępują politycy.

Pod przewodnictwem Piotra Dudy „Solidarność" powróciła na tory związkowe?

Tak uważam. Polityka Śniadka doprowadziła do tego, że Stocznia Gdańska została zaorana. Za to „Solidarność" Piotra Dudy obroniła kopalnie. I to jest różnica między Dudą a Śniadkiem.

Za to Duda grozi rządowi strajkiem generalnym. Czym to się różni od palenia opon?

Jeżeli Duda zorganizuje strajk generalny, to powiem, że zrobił to 25 lat za późno. Przez ten czas oddaliśmy za darmo wszystko: majątek narodowy, prawa, niepodległość, tożsamość, młode pokolenie, które wyjechało za granicę. Mimo to pozostało jeszcze kilka rzeczy, które można nam odebrać. I próbie odarcia nas z tych resztek społeczeństwo może się jeszcze przeciwstawić. Gdyby postawiło się wcześniej, to stocznie być może nadal by działały.

To może Piotr Duda powinien kandydować na prezydenta, a nie Andrzej Duda?

Co to, to nie. Związek zawodowy jest ważniejszy od polityków. Cenię Piotra Dudę za to, że mimo popularności nie poszedł drogą polityczną i pozostał przy związku zawodowym.

A jak pan ocenia szanse Andrzeja Dudy w wyborach prezydenckich?

Moim zdaniem wygra w pierwszej turze.

Sondaże na to nie wskazują.

Nie ma co patrzeć na sondaże. W 2005 roku również nie pokazywały podwójnego zwycięstwa wyborczego PiS, a jednak do tego doszło.

Od tego czasu sporo się zmieniło. Niektórzy analitycy sceny politycznej uważają, że PiS wcale nie chce wygrać żadnych wyborów i przejąć władzy, bo jak tylko taka szansa się pojawia, to Jarosław Kaczyński albo Antoni Macierewicz zaczynają mówić o zamachu w Smoleńsku i poparcie dla PiS spada.

Przecież nie mogą zrezygnować z prawdy ani z własnych poglądów, żeby przypodobać się wyborcom. Taka postawa byłaby porównywalna z najstarszym zawodem świata.

Ale gdyby PiS zdobyło władzę, to mogłoby na przykład przeprowadzić rzetelne śledztwo dotyczące katastrofy smoleńskiej. Czy dla takiej sprawy nie warto przemilczeć w kampanii pewnych kwestii?

Zdobyć władzę, a potem robić swoje? To jest niewykonalne. Władzę ma nie ten, kto powiesi sobie na drzwiach odpowiednio wygrawerowaną tabliczkę, lecz ten, kogo ludzie chcą słuchać. Przy czym nie zawsze jest to związane ze stanowiskami. W 1989 roku opozycja zdobyła stanowiska, ale władzy nie miała, bo polityka uzgodniona przy Okrągłym Stole została wyrzucona do kosza. Jedyną siłą każdej partii politycznej są jej wyborcy. Jeżeli partia zostanie wybrana na podstawie oszukańczego wizerunku, to stanie się oszukańcza, bo jej siła będzie związana z fałszywym programem.

Czyli Kaczyński nie ma wyjścia, musi mówić o katastrofie smoleńskiej?

Tak. Jeżeli społeczeństwo nie jest w stanie odróżnić uczciwych partii od nieuczciwych, to jest skazane na skutki swojej ignorancji.

Słaba to pociecha dla partii, która od ośmiu lat jest w opozycji. Panu też się nie udało w 2011 roku zdobyć mandatu senatora.

Owszem, ale specjalnie mnie to nie zabolało. Nie czułbym satysfakcji, zasiadając w takim Senacie, jaki został wybrany. A gdybym zdobył mandat, to musiałbym w tym tkwić. Jednym z argumentów, którymi mnie przekonano do startu na senatora, było to, że będę miał dużo więcej spotkań, bo nikt mi sali nie odmówi.

A ktoś panu odmawia sali?

W ostatnich latach nie. Co więcej, coraz częściej spotykam się z młodzieżą, a jeszcze do niedawna szkoły bały się wpuścić ekstremę.

Uważa się pan za ekstremę? A więc wpisuje się pan w podział zaznaczony przez Bronisława Komorowskiego: na Polskę racjonalną i radykalną.

To zabawne, że Komorowski z historii zapamiętał tylko lata 80., kiedy podział na ekstremistów i konstruktywną opozycję wytyczyła komuna. Konstruktywni to byli ci, którzy popierali Wałęsę i Wojciecha Jaruzelskiego, a ekstrema to ci, którzy ich krytykowali.

Ciągle wraca pan do czasów PRL. Nie żal panu, że środowisko ówczesnej opozycji jest dziś tak skłócone?

No cóż, wszyscy walczyliśmy o miliony, tylko później się okazało, że niektórzy z nas walczyli o miliony dolarów.

Przecież nie ma w tym nic złego, że ludzie się dorabiali.

Gdyby się dorobili uczciwie, to rzeczywiście nie byłoby w tym nic złego. I gdyby jedni się dorobili trochę, a drudzy więcej. Ale tak nie było. Większość zbiedniała, a drobna część zbiła niesłychane fortuny na tej biedzie. I to było nierozerwalnie związane. Jeżeli plan Balcerowicza doprowadził do drastycznego spadku produkcji, jeżeli w sklepie widziałem kobietę, która stała przed pełnymi półkami i płakała, bo nie miała pieniędzy na jedzenie, jeżeli w Polsce po transformacji liczba samobójstw w porównaniu z czasami PRL wzrosła więcej niż dwukrotnie, to wszystkie te skutki obciążają ojców pieriestrojki – Mazowieckiego, Balcerowicza, Wałęsę. Nie jest prawdą, że proces transformacji odbył się w Polsce bezkrwawo. Był bardziej krwawy niż w Rumunii, gdzie zginęło 1500 górników, którzy poszli z kilofami na karabiny maszynowe. Przez 25 lat w Polsce wskutek samobójstw zginęło o 8 tys. ludzi więcej niż w takim samym okresie w straszliwych, pozbawionych nadziei czasach komunizmu. Ci ludzie byli w sytuacji bez wyjścia. Na naszym osiedlu kobieta rzuciła się pod kolejkę elektryczną. W pożegnalnym liście napisała, że nie ma za co nakarmić dzieci. Śmierci górnika, który pędzi na karabin maszynowy, nie da się porównać ze śmiercią matki, która odbiera sobie życie, bo nie może utrzymać dzieci. Ta krew spadła na twórców pieriestrojki.

—rozmawiała Eliza Olczyk

Święto pamięci

W czasie ostatnich dni mieliśmy okazję przeżyć w Trójmieście wspaniałe i wzruszające chwile. W Gdyni odbył się bowiem kolejny, wielki VII Festiwal Filmów Dokumentalnych "Niepokorni-Niezłomni-Wyklęci", o tematyce patriotyczno-historycznej. Była to jedna z pierwszych imprez w nowo otwartym, pięknym Gdyńskim Centrum Filmowym. Miałem przyjemność uczestniczyć w tym święcie wraz z ogromną liczbą gości przybyłych z całej Polski, a nawet z zagranicy. Tematyka festiwalu, poświęconego zasadniczo bohaterskiej walce podziemia niepodległościowego przeciw sowieckiemu zniewoleniu, została bardzo rozszerzona. W tym roku skupiono się szczególnie na stosunkach polsko-żydowskich, poruszono jednak jeszcze wiele innych tematów historycznych aż po zagadnienia współczesnej polityki historycznej Polski. Festiwal nie był bowiem tylko przeglądem filmów i reportaży radiowych, odbywały się też na nim dyskusje, spotkania, koncerty, wystawy i pokazy. Najważniejszymi gośćmi zgromadzenia byli oczywiście sędziwi weterani walk, ludzie dziewięćdziesięcioletni, ich ciała osłabły ale duch pozostał niewzruszony. Wszyscy zostali nagrodzeni za swoją wzorową postawę, co wywołało ogromne wzruszenie bohaterów. A dalej, twórcy filmów, naukowcy z Instytutu Pamięci Narodowej, działacze patriotyczni, członkowie rodzin żołnierzy podziemia i ofiar smoleńskich, dobrzy politycy, artyści, harcerze i zwykli porządni ludzie. Ilość wydarzeń była tak duża że nikt z widzów nie był w stanie obejrzeć i wysłuchać całości. Przez trzy dni, od rana do wieczora, w trzech salach kinowych oraz w innych miejscach biegł równocześnie program festiwalowy, można więc było jedynie wybrać to co każdy uznał za najbardziej interesujące. Przyznano wiele nagród różnych kategorii. Główną nagrodę otrzymał film "Wolność i Niezawisłość. Ostatnia nadzieja". Podziwiam organizatorów festiwalu którzy wykazali się ponadprzeciętnym, ideowym zaangażowaniem. Uroczystym galom otwarcia i zamknięcia festiwalu, z wręczeniem nagród, towarzyszyły występy artystyczne. Sponsorem głównym była firma paliwowa "Orlen", czyli że jest jakiś pożytek z masy samochodów, nie tylko korki i spaliny. Za rok, jak dobrze pójdzie, spotkamy się znów w Gdyni na tym znakomitym festiwalu, a jeśli klimat polityczny się poprawi będzie go także można oglądać w telewizji. 

Zdrada polskiego interesu !

To o zgodzie systemu na przyjęcie pod przymusem uchodźców i imigrantów. Przez długi czas władze twierdziły że są temu przeciwne i że przeciwstawią się naciskom. To było działanie na świadomość społeczeństwa, sygnał - my jesteśmy dobrzy. A potem, jak przyszło do konkretów, zgodzono się na unijne żądania, wyłamując się tym samym z solidarności z państwami naszego regionu: Czechami, Słowacją, Węgrami i Rumunią. Prawdopodobnie nawet nie ulegli w walce, tylko zaakceptowali pokornie brukselską decyzję, co od początku zamierzali uczynić. Nie obronili Polski przed unijnym szantażem, zdradzili naszych przyjaciół i spowodowali że do kraju napłyną obcy. Wszystko pomimo faktu że nawet oficjalne sondaże opinii publicznej w Polsce, a komu te sondaże służą dobrze wiadomo, wskazują że większość Polaków jest przyjęciu obcych przeciwna. Dlatego też uruchomiono wielką akcję propagandową w prasie przeciw obawom społeczeństwa. I mimo to oni zgodzili się. Inni wpuścili masy uciekinierów i imigrantów do Europy, a my mamy obowiązkowo przyjąć tych ludzi. Czy Zachód nie umie obronić się przed agresją? Normalnym przybyszom, w rozsądnej liczbie, można pomóc. Natomiast gdy do granic zbliża się jakaś horda konieczne jest użycie siły w celu powstrzymania i odstraszenia napastników. Nie robi się tego jednak gdy umysły sparaliżowane są przez fałszywy humanizm i gdy chce się wykorzystać obcych do niszczenia tradycyjnych społeczeństw. Dla mnie głównym problemem jest tu unijny przymus, a dopiero potem sami uciekinierzy i imigranci. Może jednak zło obrócić się na dobre gdy nasze społeczeństwo zrozumie wreszcie do czego prowadzi obecność w unii i zapragnie wolności. Proces ulegnie przyśpieszeniu gdy skończą się, albo przynajmniej zmniejszą, unijne dotacje. Na pewno lepsza jest mniej zamożna wolność od przebywania w pozłacanej klatce! W nadchodzących wyborach musimy zmienić władze. Ktokolwiek wygra, na przykład PiS, zademonstruje swoje przywiązanie do polskości poprzez odrzucenie przyjętych obecnie zobowiązań, lub brak przywiązania wykonując je. Każde postanowienie międzynarodowe można renegocjować albo radykalnie odrzucić gdy w grę wchodzi interes Polski i narodu.

Pamięć nie zaginie !

Z radością przyjąłem wiadomość o wczorajszym otwarciu nowej siedziby Muzeum Katyńskiego w Warszawie. Sukces osiągnięty dużym wysiłkiem środowisk patriotycznych, pomimo przeszkód ze strony systemu, i wysoko oceniony przez rodziny ofiar. Wspólnie z Muzeum Powstania Warszawskiego oraz innymi muzeami patriotyczno-historycznymi w całym kraju będzie ta placówka pracowała nad świadomością narodu, dla dobra Polski. Dzieją się jednak w kraju dobre rzeczy, szkoda tylko że w wielu przypadkach dotyczące odległej przeszłości. Gdy jakaś prawda nie zagraża bezpośrednio złym politykom dopuszczają ją do szerokich mas. Próbują też osiągnąć zysk kosztem bohaterskiej przeszłości narodu. Nie dajmy się im zwieść!   

Siedemnastowrześniowe refleksje

To już siedemdziesiąt sześć lat od ciosu w plecy zadanego nam przez Rosję. Wrogowie Polski: Hitler i Stalin, z niezwykłą łatwością porozumieli się przeciw nam, pomimo różnic ideowych i ogólnego konfliktu drapieżnych interesów. Prawie wiek od tej tragedii a my wciąż męczymy się z Niemcami i z Rosją. Agresja z zachodu, co prawda niemilitarna tylko polityczna, wykorzystuje bierność naszego społeczeństwa, co skutkuje fatalnym stanem państwa. Wykorzystywane są różne środki, od nasłania nam agentów którzy doprowadzili do wpadnięcia Polski w niewolę unijną, aż po obecną próbę zmuszenia nas do przyjęcia obcych, aby wywołać ferment i zdestabilizować nasz kraj. Najpierw sami świadomie wpuścili tych ludzi do Europy a teraz chcą przerzucić na nas ów ciężar. Widzieliśmy wczoraj jak imigranci atakowali granicę węgierską, Węgrzy mieli całkowite prawo użyć broni przeciw bandytom. Pewne że jeśli wpuścimy stonkę do nas wpadniemy w duże kłopoty, trudno przewidzieć ile osób może zginąć w konfliktach społecznych, w wyniku przestępczości a nawet terroryzmu. Nóż się otwiera gdy słyszę zdrajców, którzy przedstawiają przyjęcie obcych jako przesądzoną konieczność. Podporządkowani platformie prezydenci miast już obiecują mieszkania i wszelką pomoc pomimo kolejki oczekujących własnych obywateli. Działają świadomie wbrew woli społeczeństwa. Kilka dni temu odbyły się w Gdańsku dwie demonstracje: za i przeciw imigrantom, na pierwszą przyszło sto osób, na drugą kilka tysięcy. Jedyna nadzieja w bliskich wyborach i zmianie rządu z kosmopolitycznego na dbający o polskie interesy. Niemieckiemu chamowi, który groził że zmusi Polskę do uległości w sprawie imigrantów, trzeba powiedzieć: "Maul halten, du Schweinehund!". Tymczasem Niemcy mają nowego sojusznika. Jak donosi prasa, nasz znany wróg Jan T. Gross opublikował w niemieckim liberalno-kosmopolitycznym "Die Welt" swój kolejny tekst szkalujący Polskę i Polaków. Szuja, wyrządza też szkodę Żydom z których się wywodzi. Rosja chwilowo przycichła ale nie dajmy się zwieść złudzeniom. Smoleńsk będzie się ciągnął sto lat albo jeszcze więcej. Nie oddają Tupolewa. Sankcje handlowe. Groźba wojny wisząca jak miecz Damoklesa. Wniosek z tego wszystkiego: Tylko naszą siłą moralną, przekładającą się na wszystkie dziedziny życia, możemy skutecznie przeciwstawić się naszym odwiecznym wrogom.

Sprawa Giedroycia

Mija piętnaście lat od śmierci Jerzego Giedroycia. Trwa spór o ocenę jego poglądów i działalności, szczególnie w kwestii stosunków Polski ze wschodnimi sąsiadami: Ukrainą, Litwą i Białorusią, no i oczywiście z Rosją. Systemowe media przypominają postać redaktora "Kultury" kultywując mit wizjonera, nauczyciela, mędrca i w ogóle bohatera narodowego. W tym duchu występują zaproszeni i specjalnie wyselekcjonowani goście z kręgów historyków i aktywistów międzynarodowych. Chwalą swojego bohatera i starają się obalić stawiane mu zarzuty. Czy mają rację? Aby odpowiedzieć najlepiej posłużyć się faktami - własnymi słowami Giedroycia z ostatnich wywiadów, podsumowującymi jego drogę życiową. Stwierdził w nich że czuje się głównie obywatelem wschodniej Europy, a za największy sukces uważa zaakceptowanie przez Polaków obecnej granicy na wschodzie, cieszyło go że zanikł "polski imperializm" wobec narodów ukraińskiego, litewskiego i białoruskiego, stwierdził że istnieje sentyment wobec Lwowa ale nie ma Polaków którzy chcieliby bić się o Lwów. Wszystko to brzmi bardzo źle. Kim jest obywatel Europy wschodniej? Kosmopolitą który utracił własną narodowość. Można być Polakiem, Ukraińcem, Litwinem czy Białorusinem, ewentualnie pochodzić z małżeństwa mieszanego, ale nie wszystkim na raz. Wiele ludzi ma bogate, skomplikowane korzenie etniczne, ale ich ostateczna przynależność ogranicza się do jednego narodu. Kto obrabowany godzi się z tym co go spotkało i nie pragnie sprawiedliwości? Nie jest prawdą że Polacy uznali grabież naszych kresów wschodnich przez Stalina i że nie walczyliby o Lwów. Zależy czy mowa o prawdziwych Polakach czy o motłochu któremu wszystko jedno. Po prostu nie byliśmy kiedyś w stanie walczyć z ZSRR, który nas zniewolił. Nie ma w tym ani trochę naszego przyzwolenia. Żaden Giedroyć ani nikt inny nie ma prawa aby ofiarowywać obcym choćby skrawek ojczystej ziemi, i to za iluzoryczne korzyści które jako fikcja nie mogą być uzasadnieniem czegokolwiek. Kto mówi o "polskim imperializmie" w kwestii wschodniej wobec faktów historycznych? Ten kto przeszedł na drugą stronę i służy obcym a nie Polsce! Dlatego właśnie system czci Giedroycia, bo jego postawa była podobna do dzisiejszych euroentuzjastów i kolaborantów z okupantem unijnym. Już przed wojną Giedroyć stwarzał problemy, wedle jego własnych słów niewiele brakowało aby władze polskie wysłały go do Berezy. Po wojnie nie wyciągnął żadnych wniosków z rzezi wołyńskiej i wszystkich zbrodni ukraińskiego czy litewskiego podziemia. Troszczył się o interes obcych zaniedbując Polskę. Przy czym wszystko w takiej skali że wypełnił z nawiązką cechy zdrady narodowej. O ile oczywiście mówiąc o zdradzie traktujemy go jednak jako Polaka który się wynarodowił. Myślę że gdyby ktoś taki pojawił się w czasie okupacji to szybko wydano by i wykonano na nim sprawiedliwy wyrok. Po wojnie radykalizm działań osłabł i Giedroyć dożył nie niepokojony późnej starości. A dziś kosmopolici porównują go z marszałkiem Piłsudskim. Skandal! Argumentują że jak Piłsudski zrezygnował z ziem wschodnich sprzed rozbiorów, godząc się na traktat ryski z bolszewikami, tak Giedroyć postulował oddanie naszych przedwojennych kresów narodom wschodnim. To porównanie jest całkowicie fałszywe. Po I wojnie światowej i cudem wygranej wojnie z bolszewikami Polska była tak wycieńczona że odzyskanie wszystkich zabranych kiedyś przez Rosję obszarów było zupełnie niemożliwe. Po II wojnie sytuacja była jeszcze trudniejsza, ale utracone w wyniku rozbioru Stalina ziemie i miasta były nieporównanie cenniejsze i na ich utratę nie wolno się było zgodzić. Można się cofać przed wrogą przewagą ale istnieje zawsze pewna nieprzekraczalna granica. Tę granicę Giedroyć przekroczył stając się zdrajcą. Dlatego wszelkie czczenie go jest nie do przyjęcia, prawdziwy Polak tego nie robi.     

Uchodźcy w Polsce, czy można się na to zgodzić ?

Dziś jedenastego września, czternasta rocznica dziwnej nowojorskiej tragedii. Mimo upływu czasu wciąż istnieją, a może nawet nasilają się, alternatywne opinie o przebiegu zdarzeń, nazywane przez system teoriami spiskowymi. Czyli że zamachu dokonały służby specjalne aby uzyskać pretekst do wywołania wojny. Nie mam pojęcia jak było, ale wiem że taka zbrodnia w celu zmanipulowania opinii publicznej jest niestety możliwa i prawdopodobna. Wojna w Afganistanie, potem w Iraku, zburzyły kruchy ład i wywołały kolejne wojny. Stały się przyczyną kolosalnych nieszczęść i niezliczonej ilości ofiar oraz uchodźców, do których dołączyli emigranci zarobkowi. W pewnym momencie fala zdesperowanych ludzi ruszyła na Europę. Gdyby przywódcy państwowi i unijni byli mężami stanu zdołaliby zapobiec najazdowi tłumiąc go w zarodku. Nie mam na myśli użycia broni przeciw nieszczęśnikom tylko odesłanie ich tam skąd przybyli. Następni widząc jak się rzecz ma zrezygnowaliby. Natomiast humanitaryzm i chęć niesienia pomocy potrzebującym przejawiłyby się w zdecydowanych działaniach w celu zaprowadzenia pokoju i stworzenia godziwych warunków bytowych w zniszczonych krajach, z których ci ludzie uciekli. Jak widać, zabrakło w Europie dobrej woli i siły do właściwego rozwiązania problemu. Jest jednak znacznie gorzej niż gdyby doszło tylko do zaniedbania. Przywódcy unijni, owładnięci szaleńczą ideą zniszczenia państw narodowych w celu utworzenia pozbawionego indywidualności supermocarstwa, świadomie wpuścili do Europy ogromną rzeszę uciekinierów i emigrantów, traktując ich  jako świetne narzędzie do wywołania chaosu i zburzenia tradycyjnych społeczeństw. Następnym krokiem okupantów unijnych jest próba zmuszenia państw do przyjęcia niechcianych gości, z którymi nie wiadomo co zrobić. Dobreńki papa Franciszek także popiera przyjęcie uchodźców. Przypomina się zaraz że Watykan odegrał pewną rolę w powstaniu po wojnie struktur które wyewoluowały do unii europejskiej. Nie bierze się zupełnie pod uwagę że gdy przyjmie się dwieście tysięcy uchodźców to za chwilę pojawi się ich milion. Obecne władze w Polsce są faktycznie przedłużeniem Brukseli i zrobią wszystko co ta im każe. Na szczęście wybory są już bardzo blisko i naród będzie mógł dokonać zmiany władzy. I co wtedy? Polska nie zdołała do tej pory zatroszczyć się jak należy o własnych obywateli, gdziekolwiek się znajdują, w kraju albo poza jego granicami, nie zatrzymano wymuszonej emigracji zarobkowej. Słuszne jest zatem hasło które pojawiło się ostatnio w "Gazecie Warszawskiej" i w całym obozie patriotycznym: "Chcemy repatrianta, nie imigranta!". Następnie, ci ludzie z daleka różnią się od nas ogromnie. Nie możemy od nich wymagać aby wyrzekli się własnej duszy więc się nie zintegrują. W krajach które wpuściły do siebie wielkie rzesze obcych dochodzi stale do jakichś konfliktów i wzrostu przestępczości. Nasz kraj jest obecnie dość mocno zaludniony, nie tak jak było przed wiekami gdy przyjmowano duże ilości przybyszów. Co prawda w tej chwili mówią nam o dziesięciu tysiącach ludzi ale to dopiero początek. W żadnym wypadku nie wolno ulec szantażowi unijnemu bo nikt nie ma i nie może mieć prawa aby narzucać nam kogo będziemy przyjmować. To jest nasza prywatna sprawa. Przyszły rząd powinien wziąć to wszystko pod uwagę, odrzucając bezczelne brukselskie roszczenia i udzielając u nas schronienia tylko najbardziej potrzebującym, i to raczej na czas określony a nie na stałe. 

Bohaterowie naszego czasu

Żyjemy w coraz trudniejszym czasie, nazywanym przez chrześcijan czasem końca. Wciąż rosnące zło skutkuje pojawieniem się nowych męczenników, których jest dziś podobno więcej niż w starożytności. Uwagę świata skupiają ofiary mordów dokonywanych przez szalonych islamistów, głównie na Bliskim Wschodzie, oraz tłumy uciekinierów z terenów walk. Natomiast w ciszy, skrywani przed społeczeństwem, występują męczennicy i bohaterowie przeciwstawiający się różnym ohydom zachodniego systemu, który i nas coraz dotkliwiej atakuje. Przedstawione na powyższych zdjęciach Mary Wagner i Linda Gibbons z Kanady walczą o życie dzieci mordowanych w klinikach aborcyjnych i trafiły za swą sprawiedliwość za kraty. Zakres konfliktu pomiędzy normalnością i zwyrodnieniem systemu rozszerza się jednak coraz bardziej. Do niewinnie prześladowanych dołączyła ostatnio amerykańska urzędniczka Kim Davis, widoczna na dolnym zdjęciu, aresztowana za odmowę wypełniania dokumentów tzw. małżeństw gejowskich. Jak donoszą, trzyma się dzielnie i nie zamierza ustąpić zwyrodnialcom. To jest dziś ten "wspaniały" Zachód, do którego wielu u nas tęskniło za komuny i do którego podstępnie nas wciągnięto, wykorzystując naiwność i brak przenikliwości mas. Życzę Kim Davis natychmiastowego uwolnienia, zdrowia i wielu błogosławieństw! Musimy zorganizować się i należycie przygotować, zanim dojdzie do podobnych prześladowań za sprawiedliwość także w Polsce.

Naród zagłosował nogami

Zwycięstwo! Referendum systemu zostało przez nasze społeczeństwo obalone. Frekwencja 7,8% oznacza że zaledwie jeden na trzynastu obywateli Polski dał się ogłupić albo skolaborować. W wielu miejscach nie zagłosował nikt, nawet członkowie komisji! Odczuwam silną sympatię wobec otoczenia za udany bojkot, chociaż w mojej części kraju wyniki są tradycyjnie nieco gorsze od ogólnopolskich. Ludzie wykazali się dojrzałością polityczną i pokazali platformie gdzie jej miejsce. Już choćby tylko za odrzucenie w pełni sensownego i życiowego referendum, zaproponowanego przez prezydenta Dudę, należała się platformie kara i wzgarda. A przecież to jedynie drobiazg w ogromnie długiej liście win tego niesamowicie szkodliwego dla Polski ugrupowania. Byłoby wspaniale gdyby w nadchodzących wyborach nie osiągnęli progu wyborczego, choć to marzenie trudne do zaistnienia. Platforma powinna teraz zapłacić tyle ile kosztował ten cyrk, czyli około stu milionów złotych. Można by im odjąć z dotacji którą otrzymują partie.

Aktualności

Koniec sierpnia i początek września to w Polsce rocznice powstania Solidarności, wybuchu wojny, no i początek roku szkolnego. Wiele mówiło się w mediach głównego nurtu o sierpniowych strajkach roku 1980, pomijano natomiast milczeniem smutny finał ludzkich nadziei, wysiłków, przelanej krwi. Nie mam tu na myśli stanu wojennego tylko los narodu w czasie ostatnich, straconych 25 lat. Rocznicę wojny prawie przemilczano, emitując czasami wypowiedzi niegodne polskich mediów. Pewien pseudoartysta użalał się na przykład że w przeszłości mężczyźni szli na wojny w które ich wrobiono. O bohaterskich obronach przed najazdami nie wspomniał. Rok szkolny wzbudza na nowo kontrowersje wychowawcze, programowe i sprawę nieszczęsnych sześciolatków. Czyli kogo i czego uczyć oraz jak wychowywać. Niestety, w wielu wypadkach istnieje, tak jak w PRL-u, duża rozbieżność pomiędzy szkołą i domem rodzicielskim. Za mało wychowania patriotycznego, nauki historii i kształtowania w dziecku dobrego człowieka. Są jednak prawdziwi nauczyciele którzy z poświęceniem walczą o przyszłość młodzieży. Pisałem niedawno i niezbyt pozytywnie o Radiu Maryja. Muszę ich jednak teraz pochwalić za niektóre wartościowe wieczorne audycje, patriotyczne i społeczne. Wczoraj poruszono szokujący i bardzo aktualny problem zmian jakie usiłuje się wprowadzić w szkołach, w celu dalszego szkodzenia na sposób zachodni dzieciom i młodzieży. Niewielkie poprawki w statutach szkół mają umożliwić nieskrępowaną działalność rozmaitych tzw. edukatorów seksualnych, pochodzących z organizacji pozarządowych. Kiedyś organizacje pozarządowe stanowiły korzystne uzupełnienie działalności organów państwowych, obecnie są nieraz wykorzystywane przez system do wykonywania kreciej, brudnej roboty. Rodzice wraz z mądrymi nauczycielami i dyrektorami szkół mogą się przeciwstawić złu chociaż zapowiada się trudna walka. Przed chwilą ogłoszono senacką decyzję odrzucającą wniosek prezydenta w sprawie październikowego referendum. Prymitywna próba zablokowania woli ogromnej części narodu, działanie antydemokratyczne i w ogóle antypolskie, w interesie kliki unijnych kosmopolitów i zagranicy! Ale nic to. Niedługo wybory, które miejmy nadzieję usuną łajdaków na śmietnik historii. A wtedy droga do rozstrzygnięcia ważnych problemów kraju drogą referendalną powinna stanąć otworem. Czyli mam nadzieję że prezydent powtórzy swój wniosek w nowej, oczyszczonej atmosferze. Ale co mamy zrobić z "ich" referendum, które ma się odbyć pojutrze? Z propozycją zmian, co do których nie mamy żadnej pewności że obrócą się na korzyść Polski i gdy jedno z trzech pytań jest już właściwie nieaktualne. Ja na to referendum nie pójdę bo obawiam się że gdyby zostało uznane za ważne jego wynik mógłby wzmocnić system. Wysoce prawdopodobne że frekwencja będzie tak niska iż problem sam się rozwiąże i wszystko rozejdzie się po kościach.