Pierwszy sierpnia to coroczna data pamięci o tym wielkim, wspaniałym i strasznym wydarzeniu, które wpłynęło znacząco na całą dalszą historię Polski. Wspominamy bohaterski patriotyzm powstańców i ludności cywilnej, kolosalne ofiary i tragiczny finał. Zastanawiamy się nad słusznością decyzji o wybuchu powstania. Słuchamy głosów bezpośrednich uczestników i historyków, szczególnie z Muzeum Powstania Warszawskiego, którego utworzenie kilka lat temu było znakomitą inicjatywą. Nie ma wątpliwości że powstanie było nieuniknione. Po blisko pięciu latach koszmarnej niemieckiej okupacji, w momencie militarnego przesilenia, naród musiał wystąpić przeciw swym wrogom. Walczono o wolność, ale również aby zemścić się za wszystkie straty, krzywdy i obrażoną godność. Honor był ważniejszy od lęku przed śmiercią. Osobnym uzasadnieniem było przygotowanie się na wejście Rosjan. Wyjątkowo trudno było przewidzieć że Hitler i Stalin, którzy walczyli na śmierć i życie, dogadają się bez słów w sprawie zrównania Warszawy z ziemią. Pomimo że obydwaj mieli w tym interes. Dlatego dzisiejsze głosy ludzi nierozumiejących ani tamtych czasów ani czym jest godność, krytyczne wobec powstania, należy uznać za nieważne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz